Geloven

 

Ik werkte ergens onder: in het onderwijs. Aanvankelijk als atheneumleraar.  Hoera, als dertiger kon ik overwippen naar wat men toen “het hoger onderwijs van het korte type” noemde.  Zelf van het korte type zijnde, achtte ik me daarvoor zeer geschikt. Toen was ik 1,58 m GROOT, nu misschien wat minder, want als je oud wordt, krimp je. En ik ben daarvoor nu oud genoeg: 86 jaar. Op 1 oktober 2018 zal ik 25 jaar met pensioen zijn. Ik ging op 1 oktober omdat ik nog zelf de examens van de tweede zittijd van mijn studenten wou afnemen. Je mocht toen adieu zeggen jonger dan 65. Ik was 61, niet lang meer.  Op de volgende 13 februari verjaarde ik tot 62.  Vervroegd beloofde veel tijd om opnieuw een roman te schrijven om uit te geven. Maar uitgevers geven minder uit dan ze kunnen.  Ik koos ook een negatieve met mijn roman uit een ver verleden tijd. De uitgever schreef wel (ik kort het wat in), hij schreef een ludieke verantwoording “Ik geloof: u kunt schrijven, maar u gelooft het zelf niet”.  Met mijn ongeloof startte ik jaren later om me, zij het laattijdig, te troosten: www.literairhugo.be, een literaire website met korte stukjes. Ik ben kort. Dit stukje is o.a. een korte reclame voor die website.

 Het onderwijs van het korte type, hoort nu thuis in hogescholen en leidt op tot professionele bachelor. De leerkrachten heten er lectoren, kunnen dus lezen. Ik kan misschien ook met succes schrijven als ik het zelf zou geloven. Ik ben in Duffel lid van het literair gezelschap de Pelicaen voor meer geloof. Maar het kwam niet en nu is het te laat, want ik ben reeds 86 en mijn oud geheugen vindt het juiste literair woord vaak niet meer. De tien geboden om schrijver te worden zal ik niet meer kunnen leren. Maar ik was een uitstekende lector fysica, mailde een oud-student me na de ontdekking van mijn website. Ik geloof hem.

 

rechten: Hugo Van Vlaslaer        terug naar de startpagina