De PIDPA in 1969

 

 

Humor is een staatsgevaarlijke zaak. Je staat gevaarlijk bloot aan het feit, dat je feitelijk het woord niet kunt vertrouwen. De woordspelval, een soort buitenspelval, staat altijd open. Ik trap er vaak in. Ik bedoel iets, ik zie een leuke woordcombinatie… En ik schrijf meer dan ik bedoel… En de lezer denkt, dat ik nog meer bedoel dan ik geschreven hebt en hij verwenst me.

Naast de woordspelval heb ik nog het gewetensprobleem: ik wil een steek onder water geven, maar ik besef, dat het van meer vaderlandsliefde getuigt ideeën te zoeken, waard om boven water te houden… Ik moet eerder steekhoudend dan stekend zijn. Ik moet  water in mijn potentiële humoristische wijn doen. Daarvoor moet je water hebben.

Ik koop mijn water bij de PIDPA. PIDPA betekent, denk ik: Provinciaal en  Intercommunaal Drinkwater Proper Afgeleverd. PIDPA water is goed water. Ik ben tevreden over dat water. Amen en niet uit, want de ambtenaren van de watermaatschappij PIDPA waren geen verwaterde bureaucraten, het waren er echte. Zij kregen water in de ogen als zij een formulier zagen. Hun hart klopte voor het papier.

Ik heb in 1969 een huis gebouwd en die woning wenste ik aan te sluiten op het net van de PIDPA. Daarvoor moest ik een formulier invullen "abonnement voor gewoon gebruik". "Ondergetekende...” stond er. Hoewel ik niet weet of ik van onder bijzonder getekend ben, ik dacht gewoon mannelijk te zijn, heb ik mijn naam achter "ondergetekende" geschreven, boven de …. Er stond bij: "het abonnement dient ondertekend door hem, die zich sterk maakt, desnoods voor of namens de werkelijke water verbruiker, voor alle betalingen, vergoedingen en zo voort".

Ik ging voor mijn vrouw staan: "Liefste, mag ik je vragen, ben ik sterk genoeg voor de PIDPA?" "Ach nee, gij jongen, neen gij niet… Neem eerst een lepel levertraan van de kinderen", zei ze.
Met wansmaak werkte ik dus het document verder af. Zij moesten nog weten: identiteitskaart (gemeente en nummer"), datum, handtekening (van de sterke man natuurlijk). Dan was er een vak: vak voorbehouden voor de gebeurlijke wettiging der handtekening van de abonnement door het gemeentebestuur zijner woonplaats. Ik dacht: gebeurlijk? Het zal niet moeten gebeuren. Wie zou er nu in mijn plaats zo'n formulier invullen? Ik kreeg het papier toch wel teruggestuurd: mijn handtekening moest gewettigd worden!

Later werd ik verzocht nog een document in te vullen en te tekenen: toelating verlenen aan de PIDPA om met een buis dwars door de muur te komen. Misschien bestaan er rare mensen, die water vragen buisloos op de frequentie van de erkende regionale radiozender en aan zulke lieden geeft de PIDPA geen druppel! Ook niet aan lui, die de buis door de schouw willen binnenbrengen, het moet dwars door een muur, PIDPA water speelt niet voor Sinterklaas!

Die van het water hadden nog andere administratieve visjes zwemmen. Voor de gasmaatschappij volstond het bij het verhuizen telefonisch op te zeggen. Ze stuurden vriendelijk een kaartje en daar moest je de meterstand op noteren en het ding dan posten. Bij de elektriciteitsmaatschappij ging het even vlot. De PIDPA kon ik  telefonisch niet mededelen: "Mijn nieuwe huis is af, ik verhuis". "Dat moet per aangetekende brief, minstens acht dagen op voorhand", zei de waterbureaucraat aan de telefoon.

Het was toen verschrikkelijk in dit land, dat de vrijheid liefheeft: elke officieel of semi-officieel organisme was zo vrij iedereen verdacht te vinden. Hebben ze bij de PIDPA ooit meegemaakt, dat iemand een handtekening nabootst en zich sterk maakt om water te vragen voor iemand, die geen water wil? Maar zeker is zeker: je handtekening laten wettigen… Wat betekent nu weer PIDPA? Was toen PIDPA soms: Provinciale en Intercommunale Drinkwatermaatschappijen met Pietluttige Administratie… Of was het… der Provincie Antwerpen? Ik wist het niet. Ik wou ze een aangetekende brief schrijven om het te vragen minstens acht dagen voor de openbaring.

© Hugo Van Vlaslaer

 

terug naar de startpagina (klik)          terug naar de inhoudstafel van deze reeks (klik)