Fabrikanten, bladen en tijdschriften: wees barmhartig voor slechter zienden.

home      proza    essay

 

De maatschappij helpt in het algemeen de gehandicapten. Voor rolstoelgebruikers verlaagt men de drempel van het trottoir op oversteekplaatsen.

Worden gevorderden en beginnelingen “slecht zien” ook geholpen?


Ik ben 83 jaar en ik reken mij tot de gevorderde beginnelingen “slecht zien”. Ik lijd aan maculaire degeneratie,  degeneratie van de gele vlek van het netvlies. Niet te genezen, wel te vertragen. Daarenboven liepen mijn ogen cataract op. Dat loopt ooit slecht af, de maculaire degeneratie, de cataract is te opereren.

 

Ik mag nu nog met de auto rijden van de oogarts. Mijn  zelfdiscipline verbiedt de auto reeds na zonsondergang. Ik zie slechts voldoende bij voldoende licht, hoog niveau.


Mijn jongste dochter schildert. In onze living hangen schilderijen van haar. Ooit dit. Op een achtergrond, van wisselende witte en harmoniërende licht gekleurde gebiedjes, troont een vrouw op een paal zittend. Paal en hele vrouw, aangezicht inbegrepen, zijn geschilderd in uitsluitend bruinrode nuances. De spelingen in de achtergrond zag ik goed: lichte kleuren kaatsen  voldoende licht in mijn ogen, bruinrood niet . De bruinrode figuur was voor mij een donkere vlek.  Ik nam een foto van het schilderij, zette die op mijn computer en met photoshop elements maakte ik het bruinrood lichter en zag ik zo de nuances, ontdekte ik de paal, de vrouw met mooi aangezicht, de schakeringen in de mantel en vond ik het doek prachtig voor een mens met goede ogen.

 

Zwarte voorwerpen kaatsen weinig of geen licht terug. Ik haat zwart.  In een zwart stopcontact zie ik niet waar ik de stekker moet steken. De meeste fabrikanten van computers, telefoons, fototoestellen… beminnen het zwart. Ik belicht extra het zwart toetsenbord van mijn computer om de witte letters en cijfers op de toetsen te kunnen lezen. Een uurwerk met zwarte achtergrond en witte wijzers is moeilijker dan een met witte achtergrond en zwarte wijzers. Ik stofzuig mijn auto na een poetsbeurt met onze Miele stofzuiger. Die heeft een ingebouwd opbergvak-kastje voor de hulpstukken, borstel enz. Die moeten helpen, dus haal ik ze uit het kastje. Dat kastje heeft een zwarte bodem, in basreliëf, waar de stukken in passen. Miele, waarom zwart? Ik zie niet waar ik de borstel enz. moet terugleggen. Ik moet met mijn hand tasten waar.     


Sommige kranten sparen op inkt. De lopende tekst heeft de grijsflauwte, kan ik slechts vlot lezen in zonnelicht. Bij 1500 lumen licht is De Morgen (mooie lay-out, maar...) reeds “moeilijk gaat ook”. Een Morgen op mijn computerscherm is makkelijker. Het Laatste Nieuws laat zijn krant ook in Spanje, Italië en …  drukken, zodat ik in mijn vakantieoorden die krant “die dag verschenen” kan kopen. In Italië zijn alle teksten van Het Laatste Nieuws goed zwart gedrukt, is die krant zeer leesbaar.

 

De lay-out van tijdschriften wordt tegenwoordig goed verzorgd. Helaas gebruiken de grafici soms een achtergrond die weinig contrasteert met de gebruikte letters voor de tekst. Hopeloze situatie voor beginnende gevorderde slecht-zien-mensen, zoals ik. Ik zag ooit zwarte letters op een donkerrode achtergrond. Hopeloos geval.

“De Braille Liga” en “Licht en Liefde”  behartigen de belangen van blinden en gevorderde slechtzienden.   Vele ouderen, zoals ik, zijn beginnend gevorderd. Help ons ook.  Ik plan ons "we willen kunnen lezen zolang mogelijk" te verdedigen. Ik wil een mailtje sturen naar dagbladen die spaarzaam zijn op inkt, naar tijdschriften die onvoldoende contrast tussen achtergrond en tekst artistiek vinden, ze wijs maken dat dit een gebrek aan naastenliefde is voor vele ouderen die beginnend gevorderd slecht zien. Wie voert mee actie?

We kunnen fabrikanten van zwarte voorwerpen er ook op wijzen dat zwart werk vaak niet deugt.

 

© Hugo Van Vlaslaer